bebeðim ben yazýlarým herþeyim

Çok sustum..
Çok..
Öyle böyle deðil..
Ne kadar yaþanmýþlýk yaþanamamýþlýk varsa o kadar.
En çok da aþk kadar sustum!
Biliyorum,
Hiç yakýþmayaný giydim üzerime,
Biliyorum,
Çok incittim kendimi hüzünlerime,
Biliyorum,
Ben sustukça çýðlýklar yürüdü düþünceme..

Ama nasýl anlatýlýrdý ki,
Yaþamýn kýyýsýndan bir misafir edasýyla bakmak,
Bir yandan uçurumlara yanaþmak,
Öyle yordu ki..

Uzun hayatýn özeti:
Bitmek zorunda kaldýk,
Aþký itmek zorunda kaldýk!

Þimdi her yaným tuz kokuyor,
Ýçimde azgýn fýrtýnalar,
Yüreðim çarpmaya korkuyor..

Hani,
"Gel" deseydi,
Ölmek bile olsa karþýlýðý,
Giderdim..
Demedi..

Azlýðýndan deðil aþkýn,
Çokçalýðýndan,
Kýyamadý..

Çoktu onun da susmalarý,
Akýtamadýðý yaþlar kadar çok.
Aðlamadý,
Aðlamýyor,
Aðlayacaðýný da sanmýyorum,
Belki de konduramýyor..
Göze..
Yaþý..
Bilinmez..

Neyse iþte,
Bazý þeyler,
Bazý anlar,
Bazý hüzünler,
Bazý güçler,
Sevmekle aþýlamýyor.

Yaþayacak zamanýmýz çoktu,
Düþlerimizse yýkýk.
Yar'a yara olmaktan korktuk.

Boynu bükük þimdi aþk dediðimiz masumun,
Haksýz da deðil hani.

Çünkü biz;
Dedim ya hani..

Bitmek zorunda kaldýk,
Aþký itmek zorunda kaldýk!
Aþk bize göre deðildi belki
Yittik itildik ama yetinemedik

alýntý

Sevmek... Dile kolay, kalbe aðýr duygu. Hatýrlýyor musun ansýzýn çýkýp gelerek nasýl da yüreðime taht kurduðunu.

Ayrýlýklar... Hüzünler... Gözyaþlarý... Hepsi zalimce birer birer gelip yüreðimin baþköþesine oturmuþlardý. Hayat, simsiyah bir tüle sarýlmýþ açýlmayý bekleyen bir hediye paketi gibi önümde durmaktaydý.

Hüzün yüklü karabulutlarýn hýzla yüreðimi kaplamaya çalýþtýðý bir zamanda, inatla girdin kararmaya yüz tutmuþ dünyama...
Kilometrelerce uzaktan, bambaþka bir þehrin, deðiþik havasýyla, taþýyla, topraðýyla... Umutlarýyla… Þiirleriyle… Farklý yaþamý ve sevdalarýyla her þeyden önemlisi sevgi yüklü, sýcacýk yüreðiyle geldin.

Karanlýk bir girdabýn içinde sürüklenmekteyken, tüm sevginle ve gücünle çekip çýkardýn. Yaþamý yeniden sevmeme, hayata yeniden baðlanmama sebep oldun. Bu yüzden sevdim seni.

Öyle farklýydýn ki, yüzyýllardýr kapaðýnýn aralanmasýný, içindeki gizemin keþfedilmesini bekleyen kara kaplý bir defter gibi görmekteydim seni.

Ben bu defterin kapaðýný ilk açtýðýmda, dokunmakta olduðum simsiyah ve sert yüzünün aksine, bembeyaz sayfalara yumuþacýk bir yazýyla yazýlmaya çalýþýlmýþ kocaman bir ömür gördüm.

Neler yoktu ki içinde, ayrýlýklar, ümitsiz bekleyiþler, kederler… Mutluluk getiren sevinçler, gözyaþlarý… Yarýnlara gülümseyerek bakan sevmeler... Daha neler... Neler...

Kara kaplý deftere yazýlmýþ, her bir cümle, yüreðime gemici düðümleri misali açýlmamacasýna, düðümlüyordu seni.

Günüm seninle baþlýyor, gecem seninle bitiyordu... Sesini duyduðum zaman yüzümdeki goncalar gül misali açýlýyor, dünyam seninle dönmeye baþlýyordu...

Yolda yürürken, otobüse binerken, yemek yerken, insanlarla konuþurken, kýsacasý nefes aldýðým her an, konuþtuðumuz her cümle, anlattýðýn her hikâye, okuduðun her þiir beyimde yankýlanýyordu.

Ben sensizliði bile seninle yaþýyordum… Bu yüzden seviyordum seni.

Hatýrlar mýsýn? Gökyüzünden ayný beyazlýðýn yeryüzünde iki farklý þehre yaðdýðý bir kýþ günü, gece yarýsýna doðru aramýþtýn beni... Eve gidiyorum, bu soðuk havada sesin içimi ýsýtsýn istedim demiþtin. Biz birbirinden kilometrelerce uzakta, iki candýk... Konuþmaya baþladýk, konuþma uzadýkça, dýþarýda olanca hýzýyla yaðmakta olan kara aldýrmadan, sen park ettiðin arabanýn içinde, ayaklarýný hissetmekte zorlanana dek, bense soba yanmayan buz gibi bir odada soðuktan parmaklarým buz tutana kadar konuþmuþtuk. Yaþamýn her hali gelip geçmiþti telefon tellerinden...

Hiç kimse, yaðan kar altýnda kulaðýma senin gibi þiirler okumadý.
Hiç kimse bana senin baktýðýn gibi bakmadý…
Hiç kimse beni, senin sevdiðin gibi sevmedi…
Ve hiç kimse ama hiç kimse yüreðinin sýcaklýðý bana senin kadar hissettiremedi.

Ýþte, O gecede, ne dýþarýda yaðan kar, ne de aradaki mesafeler bana þiirler okumana, beni sevdiðini söylemene engel olamamýþ, o ana kadar hiç kimse beni senin kadar mutlu edememiþti.

Sevdan bana yakýþtýðý için, sevdam sana yaraþtýðý için seviyordum seni...

Sana kavuþmak, seni sevmek kadar yasak ve imkânsýzdý… Ben sadece olabilme ihtimallerini sevdim.

Ben kara kaplý bir defterin, bembeyaz sayfalarýný sevdim… Beyaz sayfalarsa kendisine dokunan her eli…

Ben sana âþýktým… Sense aþk’a… Ben seni seviyordum… Sense mevsimleri…
Gelen her mevsimin kendine özgü bir güzelliði vardý, bu yüzden sen, sevemedin sadece beni...

Sen, baharda açan her bir gül tanesini sever gibi sevdin, yeni gelen her sevgiliyi...
Baharla her gelen sevgili için, unutup, sildin beni...
Bil ki! bir ben silemedim yüreðimden seni...
Çünkü ben seni ben seni unutmak için sevmedim...

alýntýdýr...

Seni, sende, sana raðmen yaþýyorum ben. . . Hep sen, benimle
tamamlanmýþ
eksiklerine bakýp daha fazlasýný isterken, ben sende yeni boþluklar
yaþýyorum. . .
Daha çoðunu isterken sen, bense yarýmlarýnda kayboluyorum. . .

Kaç kez vazgeç dedi bu yürek, kaç kez yolun kenarýndaki ormana girip
yok olmak
istedi. . . Yaþadýðým neydi? Senin varlýðýný bilmek bile yeterken
bana, sende
kendimi yok hissetmek, "yok" olduðumdan baþka ne düþündürebilirdi ki
bana? . .
Oysa düþünsene, ne coþku doluydu yüreklerimiz baþlarken yeni bir
hayata. . .

Gecelerimizi de, gündüzlerimizi de adamaya hazýrdýk birbirimizde,
koþulsuz,
içten ve sýmsýcak duygularýmýzla. . . Yaþadýðýmýz her an unutulmaz,
doyumsuz ve
vazgeçilmez olacaktý. . . Sen bir sonbahar rüzgarýnda savrulmuþ bir
gül yapraðý
bense taç olacaktým sana. . . Þimdilerde, kim savruluyor ve kim onu
sarmaya
çalýþýyor karýþtýrýyorum artýk. . .

Ben bu uykularý, böyle uykularý unutalý çok olmuþtu. . . Acý uykusu,
hüzün uykusu,
korku uykusu. . . Bir gece birinin, diðer gece bir baþkasýnýn
sonsuzluðunda
kayboluyorum. . . Ne garip ki kendimi kuþatma altýndaki bir ordunun
komutaný gibi
görüyorum bu günlerde. . . Ne çok askerim var bana ihanet eden. . .
Düþmanla
savaþmak deðil, bu arkadan vuruþlar beni kahreden. . . Bir beyaz
bayrak ve
teslimiyet þu anda görünen. . . Ama çok sürmez esaretim biliyorum,
içimdeki bu
yenilginin acýsý sürse de yýllarca, bir yolunu bulup kavuþurum
özgürlüðüme. . .

Þimdi gitmek zamaný belki, geride yaþanmýþ yada yarým kalmýþ anlarý
býrakarak. . .
Sen de tüm ürkekliðinle, tüm hatalarýnla, tüm eksiklerinle, tüm haklý
gördüðün
yanlarýnla baþbaþasýn þimdi. . .

Hep bir þeyler tamamlanacak deðil ya olsun, buda böyle yarým kalsýn...

alýntýdýr...

Genellikle üç subay gelir.
Yüzleri acýyla gerilmiþ üç subay. Birisi mutlaka psikoloji eðitimi almýþ olan üç subay.
Baþlarý önde çalarlar kapýnýzý. -Baþlarý öne eðilecek, yüzü yere bakacak olanlar aslýnda baþkalarýdýr ama o üç subay baþlarýný eðerler… O yüzsüzlerin yerine yüzlerini yere çevirirler ve çalarlar kapýnýzý- Zorlukla konuþurlar, kelimeler aðýzlarýndan çýkamaz bir türlü.
-Oðlunuz… -veya-
-Eþiniz… -veya-
-Kardeþiniz… diye baþlarlar söze.
Gerisini getiremezler hemen. Boðazlarýný týkayan yumruyu yutarlar önce. Sonra devam ederler.
-……. Baþýnýz sað olsun…!!
………………………………………..
O anda bütün sesler susar…
Hayat durur…
Gün öðlen vakti bile olsa her yer zifiri karanlýða döner.
Duyduðunuzu anlamazsýnýz. Boþ bakýþlarýnýzla, size bakan üç çift göze bakarsýnýz. O gözlerin yalan söylediðine, size þaka yaptýðýna iliþkin, küçük çok küçük bir iþaret almak istersiniz.
Ama yoktur öyle bir iþaret.
O gözlerde derin bir acý vardýr. Ölüm haberini vermenin aðýrlýðý, ezikliði vardýr. Buz gibi gerçektir söyledikleri…!
Baþýnýzý odada bulunan diðer insanlara çevirirsiniz. Onlardan duymak istersiniz, yalan olduðunu… Birinin, bir tek kiþinin çýkýp "þaka" demesini beklersiniz. Oysa bütün gözler size dikilmiþ, acýyla sizden gelecek tepkiye odaklanmýþtýr.
Tekrar dönersiniz o üç subaya, "anlamadým" dersiniz, tekrar ettirirsiniz söylediklerini.
O üç subay buna hazýrlýklýdýr. Öyle çok þehit haberi vermiþlerdir ki senin tepkini ezberlemiþlerdir. Tekrar ederler acýyla kývranarak;
-…… þehit oldu, baþýnýz sað olsun…!
Kabul edemezsiniz.
Asla böyle bir þey olamaz çünkü, olmamalýdýr da..!
Çünkü o, sizin canýnýz canýnýzdan öte can yoldaþýnýzdýr. Ölmesi mümkün deðildir, olamaz..!
Ama olmuþtur ne yazýk ki…
Ýki ses duyarsýnýz o anda;
Biri, sizin yeri göðü inleten çýðlýðýnýzdýr. Çaresizliðinizi, öfkenizi, acýnýzý dünyaya ilan ettiðiniz o çýðlýkla, çýnlatýrsýnýz dünyayý. O sesin sizden nasýl olup da çýktýðýna inanamazsýnýz, kimse inanamaz…
Nefesiniz bitinceye kadar boðazýnýz yýrtýlýncaya kadar baðýrýrsýnýz… baðýrýrsýnýz.
O haberden sonra duyulan ilk ses budur. Herkes duyar…
Ama siz bir ses daha duyarsýnýz.
Beyninizin içinde yýkýlan duvarlarýn gürültüsüdür duyduðunuz.
Hayatýnýzýn yýkýlan duvarlarýdýr onlar.
Evinizin temel direðinin çatýrdayýþýdýr.
Çocuklarýnýzýn yetim kalýþýdýr.
Evladýnýzýn bir daha size anne diyemeyeceðinin onulmaz aðrýsýdýr.
Kardeþinize bir kez daha sarýlamayacak olmanýzýn çaresizliðidir.
Sadece gürültüdür duyduðunuz.
Siz o gürültüyle boðuþurken odada çýnlayan da sizin çýðlýðýnýzdýr.
Kabul edemezsiniz, etmezsiniz… Ýsyan edersiniz… Çaresizlik kollarýnýzý kýrmýþtýr… Son bir gücünüzü toplayýp; "þehidimin cenazesini evine getirin" dersiniz, periþan bir halde sizi izleyen o üç subaya…!
Haberci seçilen o üç subay, tutmaya çalýþtýklarý ve bazen de tutamadýklarý gözyaþlarýyla, bir köþede, çökmüþ omuzlarýyla dimdik durmaya çabalayarak, sizin çaresizliðinize çare olmak için çýrpýnýrlar.
-Türk Silahlý Kuvvetleri her zaman yanýnýzda olacaktýr… Bizler þehidinizin yerini tutamayýz ancak yaranýzý bir parça sarabilmek için ne gerekirse yaparýz… yaparýz… yapacaðýz……
Hiç birini duymazsýnýz.
Yok, hayýr; aslýnda duyarsýnýz. Ama kulaðýnýzla deðil,yüreðinizle duyarsýnýz.
Bu sözlere ihtiyacýnýz vardýr.
O anda yüreðinizden çýkan gizli bir el, bu sözlere tutunmuþtur. Tutunup düþmemeye çalýþýrsýnýz.
Ama kulaklarýnýz duymaz. O, yýkýlan duvarlarýn sesi engeldir onlarý duymanýza…
Bayraða sarýlý gelir canýnýzýn parçasý evinize.
O bayrak uðruna can vermiþtir. O bayraðý en çok hak edendir.
Silah arkadaþlarýnýn omuzlarýnda size teslim ederler.
Yüzünü -þarapnelden geriye varsa kalan- okþarsýnýz, buz gibidir.
Gözleri yarý açýktýr, sizin gözlerinize bakmaya çalýþtýðýný düþünürsünüz. Sizde gözlerine bakarsýnýz. Gözlerinde kalan son ifadeyi okumaya çalýþýrsýnýz.
Gözleri yarý açýktýr, çünkü öyle gençtir ki; yapmayý istediði þeylerin hiç birini yapamamýþtýr, yapacak zamaný olmamýþtýr, yaptýrmamýþlardýr...
Sýmsýký sarýlmak istersiniz, vermek istemezsiniz.
Ýzin vermezler…! "Olmaz" derler.
Kabullenirsiniz…
Ondan kalan þapkasýný ya da eldivenlerini ya da çerçeveli bir resmini verirler elinize; çocuklara elma þekeri verir gibi.
Sesiniz çýkmaz, itiraz edemezsiniz, alýrsýnýz.
Þapkasýný baþýnýza geçirirsiniz, ya da eldivenlerini elinize. Resmini sýmsýký kucaðýnýza bastýrýrsýnýz.
Geçersiniz tabutunun baþýna ve -acemice ama yürekli- asker selamýnýzý verirsiniz;
"Vatan sað olsun…" dersiniz.
Vatan sað olsun!
Öyle çok anlam gizlidir ki bu sözde. Mesela;
"Sen bu vatan için öldün, hiç olmazsa senin yarým býraktýðýn görev tamamlansýn, vatan sað olsun…"
Ya da
"Sen artýk yoksun biz öyle kimsesiz, öyle yalnýz kaldýk ki; bari vatanýmýz sað olsun…"
Çok anlamý vardýr bu "Vatan Sað Olsun" deyiþinin. Her þehit yakýný için ayrýdýr anlamý, kimseninki kimseye uymaz…
Sizi uzaklaþtýrýrlar tabutun baþýndan, cenaze töreni baþlar.
Sizin kulaklarýnýz sürekli uðuldar…
Gördüðünüz her asker elbiselinin yüzüne, onun yüzünü yerleþtirirsiniz.
Her birine dokunmak istersiniz ona dokunuyormuþ gibi… Her bir silah arkadaþýnda ondan bir parça ararsýnýz… Hep bir þeyler ararsýnýz. Sanki o tam arkanýzda duruyormuþ gibi dönüp bakarsýnýz……
Birileri gelir yanýnýza;
Takým elbiselidirler, kara gözlükler takmýþlardýr –utançlarýný böyle gizliyorlardýr belki de- baþsaðlýðý dilerler, hep yanýnýzda olacaklarýný söylerler…
Acýnýz çok derin olduðu için -bir de tabii kara gözlükleri olduðu için- onlarýn gözlerini göremezsiniz.
Yalan söylediklerini o anda anlayamazsýnýz. -Sonradan anlarsýnýz-
Þehidinizin komutanlarý, silah arkadaþlarý gelir yanýnýza.
Kara gözlükleri yoktur onlarýn.
Gözlerindeki acýyý ise -gözlükleri bile olsa- görmemeniz mümkün deðildir. Hep yanýnýzda olacaklarýný söylerler ve olurlar. Sonraki yaþamýnýzda, onlarýn yakýnlýðýný ihtiyacýnýz olduðu her an görürsünüz. Sizin, kimselere muhtaç olmamanýz için ne gerekiyorsa yaparlar.
Sadece onlar, sizin acýnýzý yüreklerinde hissederler.
Takým elbiseli adamlarýn gittiklerini fark etmezsiniz bile, kaybolurlar birden..! Ama þehidinizin silah arkadaþlarýnýn gidemediklerini, ayaklarýnýn geri gittiðini görürsünüz. Yalnýz olmadýðýnýzý hissettirirler size.
Sonra, üç el silah atýþýnýn ardýndan, canýnýzýn topraðýn koynuna yatýrýlýþýný izlersiniz…
Bitmiþtir her þey…
Siz onun anýlarýyla burada kalýrsýnýz, o açýk kalan gözleriyle sonsuzluða gider.
Artýk yaþamadýðýnýzý düþünürsünüz. Ölmeyi istersiniz ama ölemezsiniz.
Öyle bir duygudur ki þehit yakýný olmak, sorumluluk yükleyen bir acýdýr hissettiðiniz.
Þehit anasýsýnýzdýr.
Ya da þehit eþisinizdir veya kardeþi….
Öyle bir duygudur ki þehit yakýný olmak; Aðlarken, yüreðiniz cayýr cayýr yanarken, birden baþýnýzý yukarý kaldýrýrsýnýz ve size miras kalan o muhteþem onurla, dimdik yürürsünüz… O'nun hep sizinle olacaðýna inanarak yürür gidersiniz, onsuz yaþamaya…
Belki ondan kalan bir yavrunuz vardýr, benim gibi. Ona sarýlýrsýnýz, öyle gidersiniz þehidinizin onuruyla, onsuz yaþamaya…

Gül Külcü

Yaþadýðýmýzý sandýgýmýzý ,aslýnda sürekli yýkýntýlarýný toplamakla ugraþtýgýmýz bir sevgiyi sürdürmeye çalýþýyoruz.Hiç yanýlmam sanmýþtým,sonu ne olursa olsun...Ama yýkýntýlar arasýnda sevgiyi yaþayamamaktan yoruluyormuþ insan,ve her geçen gün kendimizi de yýkýntýlar arasýnda kaybediyormuþuz belki de hiç farkýnda olmadan...
Herkes sevginin fedakarlýk istedigini söylese de fedakarlýk için sevgiyi yaþamak gerekiyormuþ,yaþanýlmayan için fedakarlýk yapýlmaz...
Üzülmekten yoruldum.seni üzmekten de,beklemekten yoruldum,neyi bekledigimi bilmeden özlemekten de yoruldum,en çok da düþünmekten!!!!!Susmaktan yoruldum,sürekli susup içimde avazým çýktýgý kadar haykýrmaktan.Hep kendimle baþbaþa kalýp,hep kendime sýgýnmaktan YorULDUM..........
Ama ögrendim artýk aþk yaþanýldýgý sürece vardýr.Sen yoksun,ben yokum.. o zaman aþkýn olmasýný da beklemiyorum artýk.O da olmasýn artýk,eger sürekli kendimi hesapsýzca sorgulayacaksam eger kendi iç savaþýmda sürekli kendime yenik düþeceksem eger yaþamadýgým bir aþk için sürekli üzüleceksem ve hep üzeceksem seni,OLMASIN...zaten hiç yokmuþ,var oldugunu sayarak kandýrmýþýz kendimizi,ya da ben hep kandýrmýþým kendimi.....
Artýk seni sana býraktým ben zaten hep kendimleydim ve hep kendimi paylaþtým.Artýk al kendini benden ve yaþamak istedigin gibi yaþa aþký,hayatý,kendini.yaþamak istedigin ne varsa kendince yaþa çünkü ben yoruldum artýk ben yokum...
Yýkýk bir sevginin yýkýntýlarýný toplamakla ugraþma..hiçbir zaman yýkýlmayacak bir sevgi için savaþýný ver...ben bu savaþta yenk düþtüm.Ben yenik kahraman sen kazanan kral ol....
Ne kadar yenik düþsem de, ne kadar üzülsem de güzel yanlarý da vardý seni yaþamanýn,tabi yaþadýgým kadarýnýn.....
Seninle yaþanýlan ilkler güzeldi,bazen acýtsa da seni özlemek güzeldi,bazen aðlatsa da kavgalarýmýz güzeldi,hep ihtiyac duydugumuzda birbirimizin yanýnda olamasak da beklemek güzeldi,gerçekleþmeyecegini bile bile kendi dünyamýzda sýradýþý hayaller kurmak güzeldi,en güzeli de uzun bir zamaný kýsa kýsa yaþamaktý.VE seni tanýmak da güzeldi.....

alýntý

Dört tane mum usul usul yanýyordu .
Ortalýk öylesine sessizdi ki mumlarýn konuþmalarýný
duyulabiliyordunuz .
Birinci mum dedi ki :
"Ben BARIÞ' ým !
Ama kimse benim yanmama yardýmcý olmuyor .
Sanýrým yakýnda söneceðim ."
Alevi hýzla azaldý ve sonunda tamamen söndü ..
Ýkici mum :
"Ben VEFA' yým !
Ne yazýk ki artýk vazgeçilmez deðilim .Onun için bundan sonra yanýp
durmamýn bir anlamý kalmadý "
Sözlerini tamamladýðýnda esen hafif bir rüzgar onu söndürdü..
Sýrasý geldiðinde üçüncü mum hüzünlü bir sesle dedi ki :
"Ben SEVGÝ' yim !
Yanacak gücüm kalmadý . Ýnsanlar beni unuttu , deðerimi anlamýyorlar .
En yakýnlarýný sevmeyi bile unuttular ."
Ve daha fazla beklemeden sönüp gitti ..
Ansýzýn ...
Odaya bir çocuk girdi ve 3 mumun da yanmadýðýný gördü .
"Neden yanmýyorsunuz ? Sizin sonsuza kadar yanmanýz gerekmiyor
muydu ?"dedi ve ardýndan aðlamaya baþladý ..
O zaman dördüncü mum konuþmaya baþladý :
"Korkma ben yandýðým sürece öteki mumlarý da yeniden yakabiliriz ,
ben
UMUT' um !"
Çocuk parýldayan gözleriyle UMUT mumunu aldý ve öteki mumlarý birer
birer yaktý ..

Git. Yüzüme öyle bakma git.Hiç durma, bir gidenin bir daha asla giremeyeceðini kapý orada git.Hiçbir þey açýklamak zorunda deðilsin.Giderken söyleyecek þey bulamaz insanlar.Sen bahanelerin arkasýna sýðýnanlardan olma, git

Her aþk biter, sen de git.Hem zaten biteceði daha baþtan belli bir aþktý
bizimkisi.Sen gitmesen belli ki bir gün ben gidecektim.Herkes kendi tercihini
yaþar ve sen tercihini yaptýn.Rahat ol, git.Aklýn kalmasýn burada.Dramatik vedalarýn kahramanlarý olmayalým git.

(Oysa daha doyamadým sana....Kokunun yeterince çekmedim içime...
Yapacaðýmýz ne çok þey vardý...Neler planlamýþtýk.Þimdi ben ne yapacaðým ben¿Nasýl duracaðým ayakta¿ "Kal" dersem kalýr mýsýn yar¿Nasýl istiyorum
Yalan bile olsa "Bu gidiþ sadece zorunluluktan, bekle beni döneceðim"demeni)

(Benim aklým sende kalacak.Sadece aklým deðil yüreðim de...Bitmezdi
bizim aþkýmýz.Asla terk etmezdim seni.Benliðimi, varlýðýmý, hayatýmý adamýþ-
tým ben bu aþka.Beni tercih etmeni isterdim, benimle yaþamaný isterdim.
Þimdi kimi ya da neyi seçtiðinin ne önemi var artýk¿ Aðlayacaðým ardýndan,
kahretsin aðlayacaðým...

Bir aþk için yapabileceðin her þeyi yaptýðýna inanýyorsan ve buna raðmen hala yalnýzsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasýna koymuþtur ve yaptýklarýn onun dudaðýnda hafif bir gülümseme yaratmaktan baþka hiçbir iþe yaramayacaktýr.

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazýrdýr. Hani aðzýnla kuþ tutsan "Bu kuþun kanadý neden beyaz deðil?" diye bir soruyla bile karsýlaþabilirsin.. iki ucu keskin býçaktýr bu iþin. Yaptýklarýnla deðil yapmadýklarýnla yargýlanýrsýn her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. Ýyi halin cezanda indirim saðlamaz.

Sen, "Ama senin için þunu yaptým" derken o, "þunu yapmadýn" diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karþýlýðýnda mutlaka baþka bir iddiayla karþýlaþacaksýndýr. Üzülme, sen aþký yaþanmasý gerektiði gibi yaþadýn.Özledin, içtin, aðladýn, güldün, þarkýlar söyledin, düþündün, þiirler yazdýn. "Peki o ne yaptý" deme. Herkes kendinden sorumludur aþkta. Sen aþkýný doya doya yaþarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaþýyorsa, ve bu eksikliði bildiði halde tamamlamak için uðraþmýyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatý ýskalama lüksün yok senin. Onun varsa, býrak o lüksü sonuna kadar yaþasýn.

Her zamanki gibi yaþayacaksýn sen. "Acýlara tutunarak" yaþamayý öðreneli çok oldu. Hem ne olmuþ yani, yalnýzlýk o kadar da kötü bir þey deðil. Sen mutluluðu hiçbir zaman bir tek kiþiye baðlamadýn ki.... Epeydir eline almadýðýn kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediðin sokaklarýnda gezip yeni yaþamlara tanýk olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakýný balýðýn yanýnda. Üstelik dilediðin kadar sarhoþ olma özgürlüðü de cabasý....

Sen yüreðinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun aslolan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acýtsa da içini unutma; yasadýðýn sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreðini ve yüreðinde taþýdýðýn sevda duygusunu. Elbet bitecek güneþe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetiþen cýlýz ve minik bitkiler deðil, güneþin çiçekleri dolduracak yüreðini...

Hayatý ýskalamaya lüksün yok senin.....

Nazým HÝKMET

Deðiþir yönü rüzgârýn
Solar ansýzýn yapraklar.
Þaþýrýr yolunu denizde gemi
Boþuna bir liman arar.
Gülüþü bir yabancýnýn
Çalmýþtýr senden sevdiðini,
Ýçinde biriken zehir
Sadece kendini öldürecektir.
Ölümdür yaþanan tek baþýna
Aþk, iki kiþiliktir.

Bir aný bile kalmamýþtýr
Geceler boyu seviþmelerden
Binlerce yýl uzaklardadýr
Binlerce kez dokunduðun ten.
Yazabileceðin þiirler
Çoktan yazýlýp bitmiþtir.
Ölümdür yaþanan tek baþýna
Aþk, iki kiþiliktir.

Avutamaz olur artýk
Seni bildiðin þarkýlar.
Boþanýr keder zincirlerinden
Sular, tersin tersin akar.
Bir hançer gibi çeksen de sevgini
Onu ancak öldürmeye yarar.
Uçarý kuþu sevdanýn
Alýp baþýný gitmiþtir
Ölümdür yaþanan tek baþýna
Aþk, iki kiþiliktir.

Yitik bir ezgisin sadece,
Tüketilmiþ ve düþmüþ gözden.
Düþlerinde bir çocuk hýçkýrýr
Gece camlara sürtünürken.
Çünkü, hiç bir kelebek
Tek baþýna yaþamaz sevdasýný.
Severken hiçbir böcek,
Hiç bir kuþ yalnýz deðildir.
Ölümdür yaþanan tek baþýna
Aþk, iki kiþiliktir.

Ataol Behramoðlu